Kewangan

Bilangan Bayi Di Negara Maju Semakin Berkurang, Bakal Cetus Krisis Ekonomi

Populasi penduduk sesebuah negara amat penting bagi ekonomi negara tersebut. Jika dilihat daripada sejarah jumlah penduduk dunia pada tahun 1800, manusia pada zaman tersebut ada seramai 910 juta orang. Hari ini pada tahun 2021, bilangan manusia telah meningkat menjadi 7.8 bilion orang.

Ini menunjukkan dari sedekad ke sedekad, bilangan manusia semakin bertambah dan China merupakan negara yang paling ramai penduduk di dunia pada ketika ini.

Polisi Pengurangan Bilangan Kelahiran Bayi

This image has an empty alt attribute; its file name is j1OBI7I1urnfyc3fhdgqVbGx65wBKCvQaTszv0EgdrIGHbyv8yaGk50VRwrcjmvEZVBVW4e2KQH8aBNZ6V1lCF6vkiQMbi5Q4ZMBZFjaRO5js8nOsDnH-ozk-_qbL2i2gQ6PqQ=s0
Kredit Gambar: Hight3ch

Disebabkan perkara tersebut, China telah membuat satu polisi iaitu setiap keluarga perlu mempunyai sebanyak satu orang anak sahaja. Polisi ini bagi mengekang pertambahan rakyat China yang telah diperkenalkan pada akhir tahun 1970-an.

Polisi itu diperkenalkan kerana pada ketika itu, China merupakan sebuah negara miskin yang hanya bergantung kepada pertanian sebagai sumber ekonomi negara.

Parti pemerintah China telah mengeluarkan arahan supaya setiap keluarga hanya perlu satu orang anak atau berdepan dengan tindakan undang-undang tegas daripada parti komunis China. Akhirnya polisi ini telah berjaya mengurangkan jumlah penduduk di China.

Selain berjaya mengurangkan jumlah bilangan penduduk di China, ia juga menjadikan bilangan penduduk negara tersebut tidak seimbang daripada segi jantina apabila kaum lelaki melebihi kaum wanita dalam masyarakat mereka.

Ini berbeza dengan negara yang lain di mana bilangan wanita lebih ramai. Perkara ini disebabkan oleh masyarakat di China percaya bahawa kaum lelaki lebih membawa tuah berbanding dengan kaum wanita dalam kehidupan berkeluarga.

Kini, polisi tersebut telah dihapuskan dan China telah membenarkan rakyat mereka untuk memiliki lebih daripada satu orang anak. Malah mereka sangat menggalakkan rakyat mereka untuk mempunyai lebih ramai anak.

Malangnya sambutan kempen untuk meningkatkan kadar kelahiran tidak mendapat sambutan di kalangan rakyat negara China.

Bukan setakat China sahaja, kebanyakan negara maju mula mengalami masalah yang hampir sama dengan China iaitu kadar kelahiran yang samakin berkurang. Di antara negara yang mengalami masalah yang sama adalah Jepun, Korea Selatan, Jerman, Singapura, United Kingdom dan Amerika Syarikat.

Jika difikir secara logik, sekiranya bilangan penduduk semakin kurang, persaingan dalam kalangan rakyat juga akan berkurang tetapi hakikatnya dalam dunia ekonomi tidak begitu. Bagi negara industri, kekurangan kadar kelahiran dalam tempoh yang lama akan menyebabkan ekonomi negara mereka menguncup.

Jepun kini berdepan dengan masalah yang sama. Sama seperti China, Jepun menghadkan bilangan anak sehingga rakyat mereka tidak mahu melahirkan anak dan sebahagian besarnya tidak mahu berkeluarga. Jepun kini mempunyai kadar kematian yang rendah bagi golongan warga emas dan kadar kelahiran yang sedikit.

Kesan Buruk Kekurangan Rakyat Terhadap Negara Industri

Kredit Gambar: Time

Kesan yang buruk akan berlaku kepada negara-negara industri yang besar terhadap ekonomi mereka jika perkara ini tidak dibendung. Kadar kepenggunaan produk yang dihasilkan akan berkurangan jika bilangan rakyat tidak bertambah.

Selain itu, terdapat banyak industri yang memerlukan tenaga manusia untuk beroperasi walaupun robot bakal menggantikan manusia pada masa hadapan.

Inisiatif Untuk Meningkatkan Kadar Kelahiran Bayi

Disebabkan perkara tersebut, sesetengah kerajaan di negara Eropah telah menawarkan pelbagai inisiatif menarik bagi golongan muda untuk meningkatkan kadar kelahiran bayi. Di antara inisiatif yang dijalankan adalah dengan memberi kelonggaran cukai yang luar biasa terhadap setiap kelahiran baru yang dilahirkan. Segala kos akan ditanggung oleh kerajaan bagi menarik minat golongan muda melahirkan anak.

Walaupun dengan inisiatif yang diberi oleh pihak kerajaan, kebanyakan penduduk negara maju dilihat tidak berminat untuk berkeluarga apatah lagi untuk melahirkan anak. Hanya Jerman sahaja yang menampakkan kadar kelahiran yang meningkat.

Jika perkara ini tidak diatasi dengan segera, kemungkinan krisis ekonomi yang teruk bakal berlaku kepada negara maju akibat kekurangan sumber tenaga kerja muda pada masa hadapan.

Sumber Rujukan: ISA World

Previous ArticleNext Article

Rangka Kerja RIA Isyarat Amaran Kepada Sistem Persaraan Malaysia

Cabaran persaraan di Malaysia kini semakin sukar untuk diabaikan. Dengan jangka hayat yang semakin panjang dan kos sara hidup yang terus meningkat, cara rakyat Malaysia menyimpan dan mengeluarkan simpanan persaraan sudah tidak lagi selari dengan realiti ekonomi semasa. Satu daripada empat rakyat Malaysia menghabiskan simpanan Kumpulan Wang Simpanan Pekerja (KWSP) mereka dalam tempoh lima tahun selepas mencapai umur pengeluaran. Apabila ini berlaku, pesara terdedah kepada risiko kewangan pada usia lanjut dan sering terpaksa bergantung kepada sokongan keluarga atau bantuan awam yang terhad.

Menyedari jurang yang semakin melebar ini, KWSP mula menilai semula cara kecukupan persaraan ditakrifkan dan dikomunikasikan. Salah satu langkah penting ialah pengenalan Rangka Kerja Kecukupan Pendapatan Persaraan (Retirement Income Adequacy, RIA), yang menggalakkan rakyat Malaysia melihat KWSP bukan sebagai simpanan sekali keluar untuk dibelanjakan ketika bersara, tetapi sebagai sumber pendapatan bulanan yang perlu bertahan sepanjang usia persaraan. Ringkasnya, simpanan persaraan sepatutnya dikeluarkan secara berperingkat, sekitar 20 tahun dari umur 60 hingga kira-kira 80 tahun, sejajar dengan jangka hayat purata dan risiko kehabisan simpanan.

Bagi menjadikan konsep ini lebih mudah difahami, KWSP memperkenalkan tiga penanda aras simpanan. Simpanan Asas sebanyak RM390,000 bertujuan menampung keperluan hidup minimum. Simpanan Mencukupi pada RM650,000 mencerminkan tahap kehidupan yang lebih selesa dan mampan. Simpanan Dipertingkat sebanyak RM1.3 juta pula menyokong persaraan berkualiti tinggi dengan keselamatan kewangan dan fleksibiliti yang lebih besar. Penanda aras ini bukan jaminan, tetapi rujukan praktikal untuk membantu ahli memahami secara realistik apa yang mampu disokong oleh simpanan mereka.

Bagaimana Pengeluaran Berasaskan Pendapatan Berfungsi

Berdasarkan ilustrasi KWSP, seorang pesara yang mempunyai simpanan RM390,000 pada umur 60 tahun boleh mengeluarkan sekitar RM1,625 sebulan pada tahun pertama. Dengan pengeluaran yang berdisiplin serta pulangan dividen yang berterusan, jumlah ini boleh meningkat kepada kira-kira RM4,434 sebulan pada usia 80 tahun. Mereka yang bersara dengan RM650,000 boleh bermula dengan pendapatan bulanan sekitar RM2,708, yang berpotensi meningkat melebihi RM7,389 di usia lanjut. Pada tahap Simpanan Dipertingkat RM1.3 juta pula, pengeluaran bulanan boleh bermula sekitar RM5,417 dan meningkat kepada kira-kira RM14,779 menjelang umur 80 tahun.

Walaupun angka ini bersifat ilustrasi dan bukan jaminan, ia menunjukkan bagaimana pengeluaran berasaskan pendapatan boleh membantu simpanan persaraan bertahan jauh lebih lama berbanding pengeluaran sekali gus.

Bagi mengukuhkan kecukupan jangka panjang, KWSP turut menyemak semula dasar untuk ahli yang mempunyai baki simpanan tinggi. Sebelum ini, simpanan melebihi RM1 juta boleh diakses dengan lebih bebas. Di bawah pendekatan baharu, ambang pengeluaran ini akan dinaikkan secara berperingkat dan diselaraskan dengan tahap Simpanan Dipertingkat RM1.3 juta menjelang 2028. Ini bermakna RM1.3 juta pertama akan dipelihara untuk menyokong pendapatan persaraan jangka panjang, manakala lebihan selepas itu dianggap sebagai simpanan tambahan yang boleh diakses dengan lebih fleksibel.

KWSP juga telah memperkukuh Skim Pelaburan Ahli (SPA). Ahli yang mempunyai simpanan melebihi tahap Simpanan Asas mengikut umur boleh melaburkan sehingga 30% daripada lebihan tersebut dengan pengurus dana yang diluluskan KWSP. Langkah ini memberi peluang kepelbagaian dan potensi pulangan yang lebih baik kepada pencarum berdisiplin, sambil mengekalkan tahap minimum simpanan persaraan dalam KWSP.

Pengajaran dan Batasan daripada Singapura

Di Singapura, Tabung Simpanan Pekerja Pusat (CPF) secara automatik menukar sebahagian simpanan persaraan kepada bayaran bulanan tetap, sekali gus mengurangkan risiko pesara kehabisan simpanan. Walaupun pendekatan ini wajar dikaji, ia tidak boleh diterapkan secara menyeluruh di Malaysia. Ramai rakyat Malaysia bersara dengan baki simpanan yang lebih rendah dan masih memerlukan fleksibiliti untuk menampung kos perubatan, komitmen hutang atau tanggungjawab keluarga.

Pendekatan yang lebih realistik ialah menjadikan bayaran bulanan sebagai pilihan lalai, sambil masih membenarkan pengeluaran sekali gus yang terhad, terutamanya bagi mereka yang mempunyai baki simpanan kecil. Pilihan lalai sangat berpengaruh. Bukti tingkah laku menunjukkan apa yang ditetapkan secara automatik sering menjadi pilihan utama.

Menilai Semula Umur Pengeluaran dan Golongan Tertinggal

Isu umur pengeluaran KWSP juga semakin relevan. Ramai rakyat Malaysia kini bekerja sehingga umur 60 tahun atau lebih, namun pengeluaran awal menggalakkan perbelanjaan simpanan persaraan ketika mereka masih mempunyai pendapatan. Menaikkan umur pengeluaran secara berperingkat kepada sekurang-kurangnya 60 tahun boleh membantu simpanan terus dilaburkan lebih lama dan meningkatkan hasil persaraan.

Namun, sebarang perubahan perlu dilaksanakan dengan berhati-hati. Pekerja dalam sektor yang memerlukan tenaga fizikal atau mereka yang menghadapi masalah kesihatan masih memerlukan fleksibiliti. Oleh itu, pelaksanaan berfasa, pengecualian yang jelas dan komunikasi telus amat penting bagi mendapatkan penerimaan awam.

Kecukupan persaraan juga lebih mencabar bagi pekerja gig dan suri rumah. Skim seperti i-Saraan Plus dan i-Suri telah memperluas perlindungan KWSP, namun penyertaan masih bersifat sukarela. Caruman mandatori mungkin kelihatan menarik, tetapi ketidaktentuan pendapatan menyukarkan penguatkuasaan tanpa menjejaskan keperluan asas seperti makanan dan sewa. Buat masa ini, caruman fleksibel yang disokong insentif dan padanan adalah lebih praktikal berbanding paksaan.

Sebahagian besar pembaharuan ini memerlukan pindaan kepada Akta KWSP, menjadikan pendekatan berhati-hati dari sudut politik tidak dapat dielakkan. Simpanan persaraan adalah isu peribadi yang sensitif, dan sebarang dasar yang dilihat menyekat akses boleh menerima tentangan. Namun, penangguhan pembaharuan juga membawa risiko jangka panjang. Tanpa perubahan bermakna, lebih ramai rakyat Malaysia akan memasuki usia tua dengan pendapatan tidak mencukupi dan sokongan yang terhad.

Malaysia tidak memerlukan reformasi radikal secara serta-merta. Apa yang diperlukan ialah perubahan minda. KWSP tidak lagi wajar dilihat sebagai “durian runtuh” persaraan, tetapi sebagai sumber pendapatan sepanjang hayat. Rangka Kerja RIA adalah langkah awal yang penting. Sama ada Malaysia bersedia melangkah lebih jauh akan menentukan sama ada generasi pesara akan menua dengan maruah atau dengan kebimbangan kewangan.

Nota: Artikel ini merupakan hasil sumbangan daripada Dr Paul Anthony Maria Das, Pensyarah Kanan Perakaunan & Kewangan, Fakulti Perniagaan & Undang-Undang, Universiti Taylor’s.